Lider
- Grupy naukowe:
- Grupa Ekologii Ruchu Zwierząt (Lider), Grupa ds. Ochrony Bioróżnorodności
Pracownicy grupy
Osoby współpracujące
Opis grupy
Grupa Ekologii Ruchu Zwierząt (GER) koncentruje się na ekologii ruchu ssaków oraz dużych kręgowców lądowych. W szczególności jej działalność badawcza ma na celu lepsze zrozumienie bezpośrednich czynników determinujących przemieszczanie się zwierząt w ekosystemach lądowych, a także ilościowe określenie wpływu działalności człowieka (np. rolnictwa, łowiectwa, leśnictwa) oraz dostarczanie podstaw do kształtowania polityk ochrony przyrody.
Do głównych zagadnień naukowych podejmowanych przez GER należą:
- Określenie względnego wpływu zasobów naturalnych i antropogenicznych (np. rodzaju upraw rolnych; lat nasiennych drzew), antropopresji oraz ryzyka drapieżnictwa na wzorce przemieszczania się dużych ssaków w ekosystemach przekształconych przez człowieka. Obejmuje to w szczególności zrozumienie, w jaki sposób duże ssaki zasiedlające mozaikę krajobrazową lasów, terenów rolniczych i obszarów zurbanizowanych przemieszczają się oraz wybierają płaty siedlisk, dążąc do kompromisu między dostępem do zasobów a ryzykiem wynikającym z obecności ludzi i dużych drapieżników.
- Wykorzystanie modeli ruchu zwierząt do wspierania zarządzania chorobami dzikich zwierząt w ramach podejścia One Health, np. poprzez określanie wzorców przemieszczania się dzików w celu opracowania strategii zarządzania służących kontroli afrykańskiego pomoru świń (ASF) w Europie.
- Wykorzystanie danych z telemetrii GPS oraz akcelerometrów do charakterystyki zachowań dużych kręgowców po wypuszczeniu na wolność w ramach programów reintrodukcji, w celu określenia wpływu czynników związanych z hodowlą, różnymi metodami aklimatyzacji i wypuszczania na wykorzystanie przestrzeni i wybiórczość środowiskową.
- Modelowanie sieci korytarzy migracyjnych ssaków w Europie poprzez łączenie danych z telemetrii GPS, dużych zbiorów danych o rozmieszczeniu zwierząt (np. GBIF), wiedzy eksperckiej, modeli wybiórczości środowiskowej i łączności krajobrazu. W konsekwencji pozwala to na wykorzystanie modeli do lepszego zrozumienia kolizji dzikich zwierząt z infrastrukturą transportową oraz planowania działań ograniczających ich występowanie.